ปรัชญา
แนวคิดเรื่องสิ่งแวดล้อม
สิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงโดยการอยู่ร่วมกันของสรรพสิ่งทั้งหลายบนโลกโดยมีสิ่งมีชีวิตเป็นตัวขับหลัก สิ่งมีชีวิตล้วนพยายามสร้างอาณาจักรของตัวเองเพื่อความอยู่รอดเป็นสำคัญ ดังนั้นการเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมใดๆก็เพื่อประโยชน์เฉพาะของสิ่งนั้นๆ ผลคือทำให้เกิดการแย่งชิงทรัพยากรโดยสิ่งที่พัฒนามากกว่าได้ขยายประโยชน์โดยการแย่งชิงจากสิ่งอื่น สิ่งที่ไม่สามารถเป็นผู้แย่งชิงได้จึงไม่สามารถดำรงอยู่
ผู้แย่งชิงได้ในปัจจุบันคือมนุษย์นั่นเอง มนุษย์เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติจนสามารถขยายอาณาจักร เบียดเบียนการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตอื่นโดยลืมไปว่า เนื้อแท้ของการอยู่รอดนั้นเกิดได้จากการเกื้อกูลประโยชน์ซึ่งกันและกันของสรรพสิ่ง ไม่มีใครสามารถอยู่ได้โดยลำพัง
ความจริงที่เกิดขึ้นประการหนึ่งคือ มนุษย์ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมและขยายเผ่าพันธุ์และอาณาเขตอย่างรวดเร็ว ทำลายล้างสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่ไม่สามารถปรับตัวได้ทัน หากสภาวะยังคงดำเนินเป็นไปเช่นนี้ ในที่สุดมนุษย์เองก็จะไม่สามารถดำรงอยู่เช่นกัน สิ่งที่จำเป็นต้องทำคือ ลดความเปลี่ยนแปลงและแก้ไขสภาวะความไม่สมดุลของสิ่งแวดล้อมให้เร็วที่สุด
น้ำคือชีวิต
สิ่งมีชีวิตก่อกำเนิดและดำรงอยู่ได้โดยต้องมีน้ำเป็นปัจจัย และต้องเป็นน้ำที่มีคุณภาพเหมาะสมสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ หากคุณภาพน้ำเสียไป ธรรมชาติจะปรับสมดุลเพื่อรักษาให้เกิดประโยชน์แก่สรรพสิ่งได้ แต่โดยที่มนุษย์ก่อให้เกิดน้ำเสียมากเกินกว่าความสามารถของธรรมชาติจะเยียวยา มนุษย์จึงจำเป็นต้องเป็นผู้ปรับปรุงแก้ไขคุณภาพน้ำร่วมกับธรรมชาติ
โดยหลักคิดว่าน้ำเสียคือน้ำชนิดที่อยู่ผิดที่ผิดทาง เช่นน้ำเสียที่มีอินทรีย์สารอันเป็นประโยชน์ต่อพืชไปอยู่ในแม่น้ำลำคลอง น้ำสะอาดกลับนำมาใช้รดต้นไม้ น้ำที่มีสารเคมีปนเปื้อนมาอยู่ในชุมชนเป็นต้น การจัดการน้ำเสียจึงต้องอาศัยทั้งการแก้ไขคุณภาพน้ำและการจัดการน้ำไปพร้อมๆกัน